t0ki0h0telfanfiction

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

about me

about me

Hey, voor de mensen die me nog kennen. Dit is mijn tweede verhaal. Op een nacht kreeg ik opeens heel veel inspiratie en dat moest ik gewoon opschrijven!! Kijk ook eens bij mijn ander verhaal als je wilt! Nu wat over mij: Ik ben Emi, 13 jaartjes jong en gefreakt van th en schrijven. Later wil ik schrijfster worden en liefst zo'n beroemde waarvan de boeken verfilmd worden!! (Dat verfilmen hoeft niet hoor!) Jammer genoeg weet ik geen richting die gespecialiseerd is in verhalen schrijven, dus oefen ik maar door fanfictions te schrijven!! Hopelijk vinden jullie het tof!! En als je wilt dat ik verder schrijf kun je beter shouten! Ik werk beter met goede motivatie!! En srr voor de poll die hieronder staat, maar andrs kan ik de resultaten gwn ni lezen!!XxX Emi

Poll

Wat vinden jullie van dit verhaal?

Bekijk de resultaten

0. Inleiding

0. Inleiding

Dit verhaal gaat over een meisje dat een erge fan is van tokio hotel. Ze had ooit een fanfiction geschreven, waar ze zoveel positieve reactie’s op kreeg dat ze het bewerkte. Ze stuurde het op naar een aantal uitgeverijen en bij de vijfde was het raak. Ze gingen het boek uitgeven onder de titel: ‘Just believe me’. Zij en haar vriendinnen zijn natuurlijk superblij. Het boek is ook al in Frankrijk en Duitsland uitgegeven en nu probeert de uitgever om in het Verenigd Koninkrijk door te dringen. Het meisje was van plan om naar Duitsland te gaan om op de th-tempel een boodschap achter te laten, dan kon ze ineens een paar weken vakantie nemen en rustig het tweede deel verderschrijven. Natuurlijk zal er heel wat gebeuren voordat het tweede deel op de toonbanken ligt.

1. de th-tempel

1. de th-tempel

‘Komop Fran, je kunt het!’ ik keek over mijn laptop en zag dat mijn vriendinnen zich in twee teams hadden verdeeld en nu volleybal aan het spelen waren alsof hun leven ervanaf hing. Grinnikend keek ik toen hoe Fran met haar neus in het zand viel. Proestend stond ze op terwijl ze het zand van haar bikini klopte. Toen keek ze mijn richting uit en zei quasiverontwaardigd: ‘Zo zit dat! Mevrouw zit inplaats van hard te werken, te kijken hoe haar vriendin in het zand valt! Dat gaat niet zomaar!’ Lynn en Eve keken geïnteresseerd toe en daardoor belandde de bal opeens op het hoofd van Lynn. Nu kon ik me niet meer inhouden en gierde het uit. Het was ook zo grappig. Roos en Linde keken een ogenblik verbaasd naar Lynn die met een rood hoofd zich terug recht werkte. Jana snelde op haar af terwijl ze haar verontschuldigingen aanbood. ‘Het is wel ok, gekkie!’ zei Lynn lachend. Grinnikend ging ik weer aan het werk. Ik was nu al bij hoofdstuk zeven en dat wilde ik deze avond af hebben. “Ping!” deed mijn laptop, als teken dat ik een berichtje had gekregen. Ik opende msn en zag dat het van de uitgeverij was. Nieuwsgierig klikte ik het aan en las met stijgende verbazing het bericht. Toen ik het uit had keek ik gelukzalig voor me uit. ‘Hallo! Waarom lach je zo schappachtig?’ Fran zwaaide haar hand voor mijn gezicht. Opeens sprong ik recht en begon wild rond te dansen met Fran in mijn armen. ‘En ik ben beroemd! Joepiejoepie jee! En nu al bijna over de hele wereld! Joepiejoepie jee!’ Fran kon zich loswerken en ging snel op een afstandje staan. Linde had ondertussen mijn laptop gered en keek even op het scherm. ‘Wauw, Sterre! Dit is geweldig! In het Verenigd Koninkrijk!’ ‘Wat? Wat?’ de rest ging rond de laptop hangen en las dat mijn boek in het Verenigd koninkrijk was uitgegeven en toen Eve riep: ‘Groepsknuffel!!’ stortten de meisjes zich op mij. Lachend werkte ik me los. ‘Wie gaat er mee zwemmen?’ vroeg ik. ‘Ik niet! Ik moet zonnen! Mijn benen lijken wel op melk!’ zei Roos: ‘Ik let ondertussen ook op je laptop.’ dankbaar keek ik haar aan. Ik deed mijn shirt en shortje uit en rende uitgelaten naar het meer. Lynn, Fran, Eve, Jana en Linde volgden me op de voet. We speelden een goed halfuur in het water en kwamen er toen druipend uit. Lynn en Jana waren zo slim om hun handdoek in de buurt te leggen en wikkelden zich er behaaglijk in. De rest liep bibberend naar de plaats waar Roos lag te zonnen. Uiteindelijk lagen we allemaal met een zonnebril op, op onze rug te zonnen. ‘Ik ga al door!’ zei ik, terwijl ik mijn spullen bij elkaar zocht. Roos mompelde begrijpend. De rest zei niets. Iedereen wist dat ik van plan was om deze avond naar de th-tempel te gaan om er een boodschap achter te laten. Ik wou dus naar ons vakantiehuisje gaan om mij te douchen, wat warmere kleren aan te doen (’s Nachts was het behoorlijk koud in Duitsland) en mijn hoofdstuk af te schrijven. Ons huisje lag aan een meer ergens in het midden van Duitsland, in de buurt van waar de Kaulitz-broertjes wonen.--- Eindelijk was dat hoofdstuk af. Ik rekte me uit en slenterde naar mijn kamer die ik met Eve deelde. Ik viste een jeans en een kaptrui uit mijn koffer. Mijn shirt kon ik best nog even aanhouden. Toen ging ik de badkamer binnen, draaide de deur op slot en begon me uit te kleden. De warme straal van de douche was een perfecte opfrisser die ik nodig zal hebben als ik de halve nacht op wou blijven. Toen ik helemaal fris was draaide ik de kraan dicht en begon me af te drogen. Mijn kleren had ik snel aan en na een tijdje twijfelen deed ik ook een beetje mascara op. Ik draaide de deur open en zag dat er nog niemand was. Ik pakte mijn rugzakje op en hoorde het metalige gekletter van de spuitbussen die tegen elkaar rammelden. Toen ging ik naar buiten en sloot fluitend de deur af. Het begon al donker te worden, dus ik zou moeten opschieten. Ik ging naar het schuurtje achter het huisje en haalde er mijn fiets uit. Toen racete ik naar Loitsche (wij waren in een dorpje in de buurt op vakantie).--- Na een hele lange tijd kwam ik aan. Meer dan een uur had ik moeten fietsen, want ik had de wind tegen. Ik zette mijn fiets tegen het bushokje en liet me op de grond zakken. Na vijf minuutjes was ik uitgerust en begon ik aan de pic. Het was een simpel ontwerp, ik zou er een uurtje aan bezig zijn. Na een halfuur onophoudelijk spuiten hoorde ik geritsel naast me. Ik ben niet bang uitgevallen, maar dit vond ik toch eng. Ik kon me niet verdedigen. Opeens flitste er een scherp voorwerp rakelings langs me heen en boorde zich in mijn nog natte picture. Ik kwam wat dichter en zag dat het een mes was. Op dat ogenblik stapte er een jongen uit de struiken, ik schatte hem op 18 jaar, één jaar ouder dan mij en veel sterker gebouwd. Hij grijnsde en kwam langzaam op me af. Toen greep hij me onverwacht bij mijn keel beet en siste in mijn oor: ‘Zo, ben jij ook fan van die bende emo’s? Ben jij soms ook een emo?’ hij keek me kwaadaardig aan en ik keek angstig terug. Op dit moment had ik er alles voor over gehad om mijn vriendinnen naast me te hebben staan. De jongen gooide me tegen het bushokje. Ik kreunde en voelde een stekende pijn in mijn hoofd. Ik greep ernaar met mijn hand en voelde een lauwe vloeistof over mijn gezicht sijpelen. De jongen was nog niet klaar, hij greep me opnieuw vast en smeet me met al zijn kracht tegen een boom. Ik wou me opvangen met mijn hand, maar een misselijkmakend krak-geluid vertelde me dat dat mislukt was. Toen werd het zwart voor mijn ogen.

2. hulp in nood

2. hulp in nood

Loom probeerde ik mijn ogen open te krijgen. Een stekende pijn in mijn linkerhand hielp me er terug aan herinneren wat er was gebeurd. Ik overliep de gebeurtenissen nog eens, ik was dus inelkaar geslagen door een hater. Die had me toen gewoon laten creperen. Mijn hoofd steekte en ik voelde opgedroogd bloed in mijn haren zitten. Dat betekende dat ik hier al een hele tijd lag. Pas toen besefte ik dat ik het koud had. Rillend probeerde ik mijn armen rond mijn schouders te leggen om wat op te warmen, maar ik kon mijn linkerhand niet bewegen. Op dat moment begon ik echt in paniek te raken! Ik zat ergens in een doodstil en volkomen vreemd dorpje met een hoofdwonde en –waarschijnlijk- een gebroken pols. Ik had zin om een potje te huilen. Dat deed ik ook, en toen alle tranen op waren ging ik moeizaam rechtstaan. Mijn hand deed pijn bij elke beweging die ik deed en ik moest op mijn tanden bijten om niet neer te vallen. Ik ging naar het huis dat het dichtste bij het bushokje stond, nummer 19 en belde daar aan. Na minstens tien minuten deed een vrouw de deur open. Toen ze me zag schrok ze zich dood. Ik legde in moeizaam Duits uit dat ik van mijn fiets was gevallen en tegen een boom geknald was en kon niet verhinderen dat daarbij de tranen over mijn wangen stroomden. Het deed ook zoveel pijn. De vrouw hielp me binnen en riep haar man erbij. Die bekeek mijn hand en kwam tot de conclusie dat hij inderdaad gebroken was. De vrouw stond al met de telefoon in haar hand om de ambulance te bellen. Nadat ze gedaan had vroeg ik of ik mijn vriendinnen mocht bellen, anders werden ze ongerust. Ze toetste het nummer voor me in en gaf me toen de hoorn door. ‘Hallo met Jana Degraef.’ klonk een slaperige stem: ‘Jana, het is met Sterre. Toen ik een boodschap aan het spuiten was kwam er opeens zo’n geflipte hater. Die heeft me inelkaar geslagen en toen ik bewusteloos was heeft die me gewoon laten liggen. Toen werd ik wakker en mijn hand en hoofd deden pijn en toen heb ik aangebeld aan het eerste huis dat ik zag. De ambulance komt er zo aan, want mijn pols is gebroken! Nu moet ik inhangen! Daag!’ Ik smeet de hoorn op de haak een boog voorover. De pijn in mijn pols was echt niet te houden en ik begon zacht te snikken. De vrouw kwam naast me staan en bette mijn hoofd met een natte handdoek. ‘Danke’ zei ik moeizaam. Toen hoorde ik gestommel op de trap en dan werd de deur opengegooid. Ik lette er niet op, want ik was te veel bezig met mijn hand. Maar toen ik opkeek kreeg ik bijna een hartstilstand! Die vrouw had kinderen, maar niet zomaar kinderen. Ze was de moeder van de Kaulitz-twins. Ze keken een beetje vreemd naar mij en vroegen hun moeder om uitleg. Met een paar korte zinnen vertelde ze het hele gebeuren en toen ik opeens weer een pijnscheut door mijn pols voelde gaan, voelde ik ook een hand op mijn schouder die troostende bewegingen maakte. Ik keek op en zag Bill Kaulitz met een serieus gezicht naast me staan. Tom was niet echt het emotionele type, dus hij ging naar de keuken om terug te komen met een doos zakdoeken. Dankbaar viste ik er één uit en veegde mijn tranen weg. Ik was blij dat ik hun moeder niet het hele verhaal had verteld. Zij denkt dat ik van mijn fiets ben gevallen. Ik had geen zin om uit te leggen dat ik ook een gestoorde fan was. Toen hoorden we piepende remmen voor de deur en er kwamen een paar ambulanciers binnen. Ik werd op een brandcard gezet –wat ik overdreven vond, ik kon best zelf lopen- en naar buiten gedragen. Toen ze de deuren wouden sluiten kwam opeen een hijgende Bill aan, met een haastig aangetrokken jas. Hij gleed behendig tussen de halfopen deur en ging naast me zitten. ‘Je bent niet van je fiets gevallen, hé?’ vroeg hij schuldig. Ik schudde mijn hoofd, ik had geen zin om te liegen. ‘Wat is er echt gebeurd?’ vroeg hij, terwijl hij naar de grond keek. Ik slikte en vertelde dat ik een graffitipicture op het bushokje wou zetten, toen opeens die jongen eraan kwam en me begon uit te schelden. Toen liet ik even een stilte vallen. ‘En toen?’ vroeg hij, met een stalen gezicht. ‘Toen tilde hij me op en gooide me tegen het bushokje. En toen tilde hij me nog eens op en gooide me tegen een boom.’ het bleef even stil. Toen hief hij zijn hoofd op en keek me aan. Hij pakte mijn gezonde hand en fluisterde: ‘Sorry.’ ‘Je hoeft geen ‘sorry’ te zeggen, kan jij eraan doen dat de wereld vol klootzakken zit!’ ‘Maar ik meen het echt, die gast heeft dat enkel en alleen gedaan omdat je fan bent van tokio hotel. Dus het komt echt door ons.’ ‘Als ik nu zeg dat je je schuld al hebt goed gemaakt door mee te gaan naar het ziekenhuis.’ fluisterde ik: ‘Het zou vreselijk zijn geweest als ik alleen in deze wagen zat.’ Hij keek me aan en ik zag dat zijn ogen verdacht glinsteren. ‘Komop, je moet niet gaan huilen omdat zoiets is gebeurd! Ik ben ook maar één van die 10.000den fans!’ Hij keek me aan en glimlachte. De wagen stopte ineens ruw voor een stoplicht en ik schoot naar voren. Mijn gewonde hand knalde tegen de muur en deze keer kon ik me niet inhouden, ik gilde van de pijn. ‘Volhouden meid! We zijn er bijna!’ hoorde ik één van de ambulanciers roepen. Bill legde zijn hand om mijn schouders en ik leunde tegen hem aan. Toen voelde ik niets meer.

3. in het ziekenhuis

3. in het ziekenhuis

door Bill zijn ogen: Onee! Ze glijd weg. Zo voorzichtig mogelijk vang ik haar op. Ik schreeuw naar de ambulanciers dat ze sneller moeten rijden. Haar wond op haar achterhoofd begon weer te bloeden. Ik zag dat haar gezicht bleker werd. Ik voelde me schuldig, ontzettend schuldig. De auto stopte ruw en ik stond recht. De deur was amper open toen ik de ambulance uitsprong. Het meisje werd op een brandcard door de gangen van het ziekenhuis gereden. Ik werd netjes in een wachtkamer gedeponeerd waar ik –gek van het wachten- liep te ijsberen. Opeens vloog de deur open en liepen er zes meisjes naar binnen. Eén van hen liep direct naar een dokter en begon druk met hem te praten. Ik zag dat ze stapvoette en toen bleek werd. Verslagen deed ze verslag aan haar vriendinnen. Ze zonken neer op de plastic stoelen en keken rond. Toen zag één van hen mij zitten. Ik had nogal haastig een jas aangetrokken, maar ik had geen tijd gehad om me te ‘vermommen’. Ik zuchtte en ging wat rechtop zitten. De meisjes kwamen mijn richting uit, maar inplaats van een handtekening vroeg één van hen: ‘Weet jij misschien iets van een meisje met blond haar tot aan haar schouders en bruine ogen dat hier is binnengebracht? Ze was een graffitiboodschap aan het spuiten op de th-tempel toen ze opeens werd overvallen!’ ‘Ja, die ken ik! Ik ben samen met haar naar het ziekenhuis gegaan.’ het hele verhaal rolde over mijn lippen en toen ik klaar was keek ik afwachtend naar hen. ‘Zo, en nu jullie!’ het meisje dat daarjuist ook tegen de dokter sprak ging naar voren en vertelde dat ze samen op vakantie waren in een dorpje in de buurt. Om uit te rusten en Sterre om een boodschap achter te laten. ‘Heet ze Sterre?’ vroeg ik nogal overbodig. Een ander meisje knikte. ‘En wie zijn jullie? Ik denk dat ik mij niet meer moet voorstellen, hé?’ de meisje grinnikten en stelden zich één voor één voor. Ik kwam erachter dat het luidruchtige meisje Fran heette en dat Sterre een bloedmooie vriendin had, die Roos heette. De rest stelde zich ook snel voor. Samen wachtten we op nieuws over Sterre. Dan komt een dokter binnen, kijkt even rond en ziet ons zitten. Met grote passen beent hij op ons af, terwijl hij druk aantekeningen maakt op een klembord. ‘Bent u familie van het meisje dat net binnengebracht is?’ ‘Nee, we zijn samen op vakantie en hij was bij het ongeluk aanwezig.’ zei Fran: ‘Waarom? Is het ernstig?’ Hij keek ons aan en schraapte zijn keel. ‘Ze heeft een dubbele breuk in haar hand en de wonde op haar hoofd is genaaid moeten worden. Het lijkt ons beter om haar een week in het ziekenhuis te houden.’ ‘WAT?!’ riep Eve door de gang, ‘Waarom moet ze dan in het ziekenhuis blijven? Dat kan toch evengoed thuis?’ ‘Jongedame, haar verwondingen zijn echt niet om mee te lachen! We mogen geen enkel risico nemen!’ beet de dokter haar toe. ‘Kunnen we haar bezoeken?’ vroeg ik stil. ‘Jazeker, volgt u mij maar.’ en driftig ging hij ons voor. Eindelijk stopte hij voor door nummer 483. Ik lachte in mezelf. Dat is een voorteken! Dacht ik geamuseerd. Zachtjes slopen we naar het bed, waar een lijkwitte Sterre op lag te slapen. ‘Oooo, Sterre! Wat hebben ze met jou gedaan!’ Lynn holde naar het bed, terwijl de tranen over haar wangen liepen. ‘Huh? Wat is... Waar...Auw!’ Sterre keek ons één voor één aan. Toen ze in mijn ogen keek zag ik dat ze het terug herinnerde. Stil ging ze achterover in de kussens liggen. De dokter trad naar voren en vroeg: ‘Mag ik even een klein testje doen?’ ze knikte. De doker liep om haar heen, en bekeek de hoofdwonde. ‘Doet dit pijn?’ vroeg hij, terwijl hij zacht op de hechting tikte. ‘Auw!’ Sterre kromp ineen. ‘Ja, dat dacht ik al.’ zei de dokter, terwijl hij een aantekening op zijn klembord zette. Ik nam afscheid van Sterre en haar vriendinnen en ging naar huis. Thuis aangekomen vertelde ik aan Tom wat ik allemaal gehoord had. Hij was ook even stil, maar toen sprong hij triomfantelijk op en riep: ‘We kunnen haar toch bezoeken in het ziekenhuis? Dat zal ze geweldig vinden! En jij ook.’ voegde hij er plagend aan toe. Ik haalde naar hem uit met een kussen. ‘Je zegt niets!’ vroeg ik dringend aan hem. Hij knikte grinnikend, ‘Bill van tokio hotel is verliefd!’ ik ging met mijn rug naar hem toe zitten, zodat hij mijn rode kaken niet kon zien. Ik ging snel naar mijn kamer om van Toms geplaag af te zijn. In mijn kamer gekomen gooide ik mezelf op mijn bed en viel al snel in slaap. Door Sterre haar ogen: Ik raakte mijn hand aan en voelde dat er een gipsverband rond zat. Jana wees naar mijn voorhoofd en zei: ‘Je moet jezelf eens zien in de spiegel! Met dat verband rond je hoofd lijk je wel een mummie.’ Ik glimlachte vermoeid en liet me achterover in het witte kussen vallen. Ik vroeg aan Lynn: ‘Wil je morgen mijn laptop brengen? Kan ik wat mailen en verder werken!’ ze knikte even kort. Ik voelde aan mijn hoofd en kromp inelkaar ten mijn vingers perongeluk op de hechting belandden. Linde keek me aan met een blik vol medelijden en ik trok een grimas. Een verpleegster kwam binnen en zei met een ingestudeerde lach: ‘Kom, het bezoekuur is afgelopen! Iedereen naar buiten.’ Eén voor één namen we afscheid en Fran fluisterde nog snel in mijn oor: ‘Hou je taai!’ Toen ik helemaal alleen in de kamer lag staarde ik even voor me uit. Een week, een hele week. En niet te vergeten, dat gips, dat zal er ook vier weken rond moeten zitten. Die zak had mijn vakantie grondig naar de maan geholpen. ‘Kom, niet piekeren! Ga maar lekker slapen!’ hoorde ik de verpleegster nog zeggen, terwijl ze in mijn kamer bleef rondhuppelen om te zien of ik niets fout deed. Gehoorzaam sloot ik mijn ogen en vijf minuten later was ik aan het slapen.

4. twee beroemdheden

4. twee beroemdheden

Toen ik wakker werd keek ik even gedesoriënteerd rond. Een witte muur, een witte deur, witte lakens en een wit kussen. O ja, ik lag in het ziekenhuis. De stekende pijn in mijn hoofd vertelde me dat ik er niet op moest hopen om vroeger naar huis te mogen. Ik hoorde geluid van wieltje en toen de deur openvloog en een verpleegster met een dienblad binnenkwam had ik me al rechtgezet. Ze zette het op mijn schoot en ik begon te eten. Na het eten kwam ze het blad weer ophalen. Ik zette de tv aan en probeerde te kijken, ik kreeg er zoveel hoofdpijn van dat ik hem na tien minuten moest afzetten. Ik weet niet zeker hoe het kwam, maar het is een feit dat ik heel de dag mijn ontbijt, middag- en avondeten eruit heb gebraakt. De helft van de dag zat ik in het piepkleine badkamertje, de andere helft verveelde ik me dood in het bed. Rond acht uur, twee uur na mijn avondeten ging de deur open en stapte Bill verlegen door de deuropening. Hij ging verlegen naast me zitten en legde een boek op mijn schoot. ‘Ik, uhm, ik heb dat voor je meegebracht. Voor als je je verveeld!’ Ik keek naar het boek en begon ineens te lachen: ‘Oh Bill! Dat is echt heel lief van jou, maar kijk even op de achterflap. Naar de foto van de schrijfster.’ Hij deed het, keek van het boek naar mij en begon mee te lachen. ‘Wat een toeval!’ lachte hij. ‘Maar, het is toch niet normaal dat een meisje van jou leeftijd boeken schrijft?’ ‘Nee, maar ik doe het graag! Ik schrijf net zo graag als jij zingt.’ Hij knikte begrijpend. ‘Ik was eigenlijk op vakantie om het vervolg te schrijven. En om, ja, jeweetwel.’ stotterende ik. ‘Ik snap het. Hoelang moet dat gips rond je hand blijven?’ ‘vier weken!’ zuchtte ik: ‘Mij vakantie is helemaal naar de maan.’ Triest keek ik voor me uit. Ik had me er ook zo op verheugd. ‘Je komt er wel door!’ probeerde hij me te troosten. Ik glimlachte triest, ‘Ja, vast.’ zei ik weinig overtuigd. Toen voelde ik een nieuwe golf van misselijkheid door mijn maag gaan en holde naar de wc, waar ik mijn hele maaginhoud eruit spuugde. Ik waste mijn gezicht en handen en kwam duizelig terg van mijn zoveelste toiletbezoek. ‘Dat was één van de bijwerkingen!’ zei ik toen ik terug in bed lag. ‘Wat zou je ervan vinden om heel tokio hotel op bezoek te hebben?’ ‘Wat ik ervan vindt? Zalig!’ hij keek naar mijn ogen die straalden en nam zich voor om haar een fantastische verrassing te bezorgen. De deur vloog nu letterlijk open en met een luide knal vloog hij tegen de muur. Dat harde geluid bezorgde me ook een pijnlijke steek en ik greep naar mijn hoofd. Bill sloeg zijn arm vriendschappelijk rond mijn schouder en ik keek recht in zijn ogen. Onze neuzen waren bijna tegen elkaar gedrukt en onze lippen waren maar één centimeter van elkaar af. Verlegen wendden we onze gezichten af. Ik keek naar de deur en zag Fran en Lynn staan. Fran had mijn rugzak bij en mijn laptop. Ze liep naar me toe en begon druk te ratelen. ‘Ik was even langs het bushokje gefietst en ik zag je fiets en je rugzak met graffitispuitbussen liggen. Ik heb ze opgeruimd en je fiets staat nu voor het ziekenhuis, want dat lag dichter dan ons vakantiehuis. Lynn was meegegaan met de laptop. En we hebben een reuzegrote bloedvlek gezien op de grond. Zou dat van jou komen?’ ‘Fran, kun je aub rustig praten? Ik krijg hier echt hoofdpijn van. Het is lief dat je naar het bushokje bent geweest, maar mijn hoofd doet echt ongeloofelijk veel pijn.’ ze stopte direct met haar woordenstroom en legde troostend een hand op mijn voorhoofd. ‘Sorry, maar het is gewoon moeilijk om jou zo zielig in dat ziekenhuisbed te zien liggen.’ zei ze met verstikte stem. Ik omhelsde haar met één hand en begon te huilen. Bill en Lynn zaten ondertussen gedempt te praten. Ik zag Lynns gezicht plotseling opklaren en kreeg een misselijk gevoel in mijn maagstreek, namelijk jaloezie. Fran gaf me een zakdoek en ging stilletjes in een harde plastic stoel zitten. Het duurde niet lang of we waren allevier in een druk gesprek bezig. Ik moest nogal vaak even stoppen midden in een zin. Maar toen ze allevier weggingen had ik toch een beter gevoel in mijn maag dan deze ochtend. Ik sloot mijn ogen en probeerde in slaap te vallen, maar dat was niet zo makkelijk. De gedachten tolden door mijn hoofd. Ik zag steeds Bil zijn gezicht één centimeter voor het mijne. En Lynns opgetogen gezicht. Na een uur lukte het me om toch in slaap te vallen. Maar het was een onrustige slaap met vreemde dromen.

5. onverwacht bezoek

5. onverwacht bezoek

Door bill zijn ogen: Ik belde aan bij Gustav thuis en bleef trappelend voor de deur staan. Ik moest ook nog Georg op de hoogte van ons plan brengen. Ik geeuwde even achter mijn hand en beloofde mezelf dat dit de laatste keer was dat ik zo vroeg zou opstaan. Eindelijk begon iemand aan de deur te morrelen en ik hoopte dat Gustav de deur opendeed. Toen ik zijn blonde haar zag begon ik wild te ratelen, met als gevolg dat hij er niets van begreep. Hij trok me binnen, duwde me op een bank en zei: ‘Nu ga je rustig praten en een goede reden geven om zo vroeg voor mijn deur te staan.’ ik haalde diep adem en begon te vertellen. Rustig en woord voor woord vertelde ik het verhaal dat ze aanbelde bij ons huis, omdat een geflipte gast haar inelkaar geslagen heeft. ‘Waarom?’ vroeg hij. Ik trok een grimas en zei: ‘Wat denk je?’ ‘Ok, ik snap het al! Vertel verder.’ Ik vertelde over de rit naar het ziekenhuis, en de dokter die ons vertelde dat ze nog een week in het ziekenhuis moest blijven. Ik eindigde met de woorden: ‘En nu is haar hele vakantie verpest en ik dacht, als we nu eens iets voor haar zouden organiseren?’ ‘Goed idee, maar je vertelde dat ze hoofdpijn kreeg van elk geluidje! Dan kun je moeilijk een concert gaan geven!’ was zijn realistische commentaar. Daar had ik even niet aan gedacht. ‘We kunnen ook met zijn vieren gewoon op bezoek gaan.’ Dat idee leek me ook beter, alles om haar vaker te zien. ‘Ok, ik moet nu gaan! Georg inlichten! Ik moet vliegen! Daag!’ Ik spurtte naar Georgs huis en belde alsof mijn leven er vanaf hing. Slaperig opende hij de deur –godzijdank, ik was vergeten dat zijn ouders ook nog sliepen- en gromde iets onverstaanbaars toen hij me liet binnenkomen. Ik vertelde ook aan hem het hele verhaal. Hij ging zitten, dacht een tijd na en zei toen: ‘Ik vind het een goed idee. Heb al een idee wanneer?’ ‘Vandaag?’ was mijn bedeesde antwoord. ‘Ok, hoe laat?’ ‘Binnen twee uur!’ zei ik opgewekt, en voor hij kon protesteren was ik al weg, terug naar Gustav omdat ik vergeten was het uur te zeggen. ‘Ik riep door de brievenbus: ‘Binnen twee uur klaar staan!’ en holde zo snel als mijn voeten konden naar huis. Toen ik het ‘heiligdom’ passeerde, hield ik stil en keek om me heen. Toen ik niemand zag stapte ik voorzichtig in de richting van een onafgewerkte graffititekening. Er stond op ‘TH ROC...’ Ergens in de buurt zag ik een opgedroogde plas bloed. Misselijk deed ik een stap achteruit. Ik had niet echt een heel sterke maag. Ik keek nog eens naar de graffiti en zag dat er iets in stak, een mes. Het was geen bebloed mes, maar er hing een papiertje aan. Met trillende vingers trok ik het mes eruit en las op het papiertje: ‘Weeral ééntje minder!! Haha!’ Ik las het nog eens, en nog eens, en nog eens. Ik kon gewoon niet geloven dat ze zoiets dierven te schrijven. Ik vouwde het op en stak het in mijn jaszak. Het mes hield ik besluitloos in mijn hand, toen wierp ik het met een vastberaden blik de struiken in. Met een veel minder goed humeur ging ik naar huis. Waar mijn moeder al het eten aan het voorbereiden was. ‘O, hey schat! Waar was je?’ ‘Georg en Gustav!’ mompelde ik met mijn mond vol croissant: ‘Ik ga Tom uit bed werken!’ Met een vaag wuifgebaar liet ik mijn moeder alleen achter in de keuken. ‘Tom! Tom! TOOOOOM!!’ ‘Huh? Wat is er? Staat het huis in brand?’ hij sprong paniekerig recht en keek rond. Toen hij mij aangekleed op zijn bedeinde zag zitten puilden zijn ogen uit. ‘Hoe laat is het?’ ‘9 uur! Maar luister nu!’ hij kreunde, twijfelde even en ging toen rechtop zitten. ‘Ik luister.’ ‘We gaan dat meisje, Sterre, binnen twee uur opzoeken. Da’s het eerste nieuwtje.’ ‘En het tweede?’ vroeg hij achterdochtig. ‘Ik heb iets gevonden.’ ik haalde het papiertje uit mijn zak en gaf het aan mijn broer die las het en zei toen: ‘Ok, wat bedoelen ze daarmee? En waar heb je het vandaan?’ ‘Van het bushokje, aan een mes in een onafgewerkte graffititekening. Kun je volgen?’ zijn mond viel open tot zijn voeten toen hij doorhad waar het over ging. Toen duwde hij me zijn kamer uit en ging zich omkleden, ik was blij dat ik al klaar was, ik rammelde van de honger.--- Twee uur later stonden we allemaal voor de witte deur. De andere drie leden van de band keken als één man naar mij en ik opende zuchtend de deur. ‘Hou je vast Sterre! Hier stel ik je voor, tokio hotel!’ zei ik met de air van een rasechte presentator. Sterre ging verrast rechtop zitten toen ze mij hoorde. Ze keek ons één voor één aan en zei dan ontroerd: ‘Dus daarom vroeg je of ik het leuk vond als tokio hotel op bezoek kwam! Dankje!’ een beetje onhandig stonden we in de deuropening en we waren allemaal opgelucht dat ze een uitnodigend gebaar maakte. ‘Kunnen jullie wel de deur sluiten?’ riep ze naar Tom. Daar zaten we dan. De meest beroemde tienerband van het moment, die niets dierf te zeggen. Gustav verbrak de ongemakkelijke stilte door een bosje bloemen achter zijn rug vandaan te halen. Hij gaf ze aan haar met de woorden: ‘Op een ziekenbezoek mag je natuurlijk niet met lege handen aankomen.’ Sterre grijnsde naar mij terwijl ze de bloemen bewonderde. ‘Bedankt, ze zijn prachtig.’ Ik keek op haar nachttafeltje en zag dat haar laptop daar stond. ‘Je ging toch verder werken aan het tweede deel van je verhaal?’ vroeg ik verwonderd, ik had half en half verwacht dat ze ijverig aan het typen was. ‘Dat gaat niet, krijg ik hoofdpijn van, van lezen en tv kijen ook trouwens!’ zei ze terwijl ze naar het verband wees. ‘Dus nu verveel ik me eigenlijk dood, want ik kan moeilijk met elke verpleegster die ik zie een gesprek aanknopen!’ het ijs was gebroken en we praatten een goed uur vol. Dan kwam een verpleegster zeggen dat het bezoekuur afgelopen is en dat de patiënt moet rusten. Sterre leek inderdaad bleker te zien, dus we omhelsden haar voorzichtig en liepen één voor één de deur uit.

6.beterschap

6.beterschap

**Vier weken later, Sterre is ontslagen uit het ziekenhuis en mag terug naar huis gaan. Zij en haar vriendinnen hebben nog één week vakantie voordat ze terug naar school moeten en ze hebben eenstemmig besloten om die twee weken ook in Duitsland te blijven. Sterre heeft geen hoofdpijn meer, maar mag niet zwemmen omdat de wond dan kan infecteren. Ze spendeert dus bijna al haar vrije tijd aan schrijven. De vier tokio hotelers komen ook soms even langs, om te kijken hoe het gaat.** Ik keek geamuseerd naar de twee teams die beachvolleybal aan het spelen waren. Ik trad op als scheidsrechter, en dat was nodig! Tom en Bill –die elk in een ander team zaten- waren niet echt de meest eerlijke spelers die je je kunt indenken. Om de minuut moest ik hen dan ook tot de orde roepen. Na een uur spelen besloten we dat het tijd was voor een ijsje. Hijgend holden we naar het ijssalon. Opeens voelde ik twee sterke armen rond mijn benen en werd ik opgetild alsof ik twee kilo woog. Ik keek omhoog naar de boosdoener en zag Georg met een grijnzend gezicht boven mij uitorenen. ‘Zet me neer! Dat is makkelijk hoor! Gehandicapten kun je wel aan!’ ik spartelde om los te komen maar hij liet me pas zakken toen we aan het ijssalon waren. Ik bestelde chocoladeijs en lette niet op de vieze gezichten die de tweeling trokken bij het woord chocolade. Ik keek rond en bleef toen als versteend zitten. Dààr, drie stoelen naast mij zat de jongen, de jongen van drie weken geleden. Bill had door dat er iets niet klopte, hij ging naast mij staan en vroeg wat er was. Met trillende stem vertelde ik hem dat de jongen die in onze buurt zat de jongen was van die ene vreselijke nacht. Hij keek rond en juist toen hij hem in de gaten kreeg zag de jongen mij. Hij keek heel sadistisch uit zijn ogen en grijnslachte toen hij in de gaten had dat ik als de dood voor hem was. Ik verstopte me in Bill zijn armen om die vreselijke blik maar niet te zien. Hij sloeg troostend zijn armen rond mij heen terwijl hij onbeweegelijk naar de jongen bleef staren. Die stak rustig een sigaret op en wandelde het cafetje uit. Heel toevallig kwam hij langs mij en ik hoorde hem duidelijk: ‘Emo.’ zeggen. Ik trilde als een rietje en mijn tanden klapperden onophoudelijk. De rest, die de jongen wel langs zagen komen en mij zagen verstijven in Bill zijn armen snapte er niets van. Bill legde met een paar woorden de hele situatie uit. Fran stond direct recht om die jongen een paar rake klappen te geven, maar Gustav kon haar nog juist tegenhouden. Ik had helemaal geen zin meer in een ijsje en begon het koud te krijgen. Bill gaf me zijn handdoek, die ik rond me sloeg. De sfeer was helemaal weg en stil gingen we naar ons vakantiehuis. Na een uurtje of twee namen de jongens afscheid. We wuifden ze uit en juist toen ik achter de rest naar binnen wou gaan besefte ik dat ik Bill zijn handdoek nog rond mij had. Ik draaide me om en holde achter hen aan. Juist toen ik besloot om terug te keren en de handdoek morgen af te geven hoorde ik opnieuw takjes knappen. Ik had al een voorgevoel dat er iets ging gebeuren, maar dit had ik niet in gedachten. Ik wou gillen, maar de jongen was sneller. Hij sprong uit de struiken –opnieuw- en legde zijn hand voor mijn mond. ‘Eén woord en je gaat eraan!’ beet hij me toe. Hij sleurde me de bossen in en duwde me tegen een boom. Ik trilde van angst, ik herriner me de pijn van de vorige keer nog goed. ‘Zo te zien heb ik niet hard genoeg gegooid! Dat is best wel slordig van mij, vind je ook niet?’ Ik zag iets blinken in zijn hand en wist dat dit het einde was. Opeens begon hij te schelden, hij wierp de vreselijkste dingen naar mijn hoofd. Ik zakte door mijn knieën en sloeg mijn handen voor mijn oren, zodat ik niet zou moeten horen wat hij allemaal zei. Ik kromp inelkaar toen ik hem dichter zag komen. Hij greep mijn kraag vast en keek in mijn ogen. Toen haalde hij uit met zijn vuist en trof me keihard op mijn linkerwang. Hij bleef maar slaan. Hij liet me los en ik viel op de grond. Hij liep op me af met het blinkende mes boven zijn hoofd opgetild. Dit was het dan, ik sloot mijn ogen en dacht aan iedereen die me dierbaar was. In volle vaart naderde het mes mijn hartstreek. Maar voordat het mes me ook aanraakte, werd de jongen weggeduwd. Ik hoorde stemmen die steeds luider werden. Toen hoorde ik Bill, hij zat naast me. Ik hoorde hem vragen hoe het ging, ik wou antwoorden, maar mijn tong leek vastgelijmd te zitten. Knikken was ook geen goed idee, het was minder erg dan de vorige keer, dat gaf ik graag toe, maar het deed nog wel pijn. Hij tilde me voorzichtig op en draaide zich om. Zo gingen we naar huis. Ik wees naar mijn broekzak, daar zat mijn sleutel. Hij viste hem eruit en opende de deur. ‘Ha, dat werd tijd, kom erb-‘ Fran viel midden in een zin stil en rende op me af. ‘O Sterre, opnieuw?’ vroeg ze. Ik nam niet eens de moeite om te antwoorden, mijn gezicht zei genoeg. Ik werd op de zetel gelegd en kreeg een washandje om mijn neus te doen stoppen met bloeden. Jana smeerde zalf op mijn linkerwang en voorhoofd en terwijl dat gebeurde kwamen de drie andere th’ers binnen, met in hun midden, mijn persoonlijke kwelduivel. Hij verweerde zich heftig en schreeuwde als een wild dier in nood. Hij keek woest de kamer rond, zijn ogen liet hij op mij rusten, hij zag hoe ik toegetakeld was door zijn schuld, hij zag hoe angstig ik naar hem keek. Hij haalde diep adem, en voor iemand het kon verhinderen begon hij opnieuw te schelden, ik werd bleek en keerde mijn gezicht af. Maar hij bleef doorbrullen, hoe de anderen hem ook de mond probeerden te snoeren. Opeens stond Fran recht, ging voor zijn neus staan en gaf hem een schop in zijn edele delen. Kermend sloeg hij dubbel en hield voor een tijd zijn mond. Ik zat nog steeds te trillen, met mijn handen voor mijn oren, Bill keek me aan en haalde zachtjes mijn handen weg. Ik verstopte me in zijn shirt en huilde bij hem uit.

7. stralende sterren

7. stralende sterren

Je begrijpt wel dat ik na die vreselijke nacht niet meer alleen buiten dierf gaan. De jongen was gearresteerd en moest voor de rechter verschijnen. Waarschijnlijk zou hij vijf tot misschien zelfs tien jaar krijgen, voor poging tot doodslag. Mij maakte het niets uit. Mijn gezicht had alle kleuren van de regenboog. Blauw, paars, geel, rood. Het was wel niet meer zo dik, en je zag dat Jana’s zalfje hielp. Ook al gingen mijn vriendinnen iedere dag naar het strand, ik vertikte het om mee te gaan. Niet omdat ik bang was, maar met zo’n gezicht staart iedereen je toch aan. Dus elke dag bleef er iemand anders bij mij thuis zitten. De jongens kwamen ook vaak langs, ik had het gevoel dat ze zich schuldig voelden. Op een dag kwam Linde gillend de kamer binnen. Eén of andere groep die ik net kende ging op het strand optreden. Iedereen wou er graag naartoe gaan. Dus ik zei dat ik die dag wel even alleen zou kunnen blijven. Die groep zei me toch niets, en ik had geen zin om een morrende vriendin als gezelschap te hebben. Zo vertrokken ze. Ik ging op de bank liggen met een boek en was van plan om daar een paar uur in te lezen.--- Ik was zo verdiept in het boek dat ik de bel eerst niet hoorde. Ik schrok op toen hij voor de tweede keer rinkelde en sleepte me zuchtend naar de gang. ‘Wie is daar?’ riep ik: ‘Ik!’ hoorde ik Bill zijn stem roepen. Ik opende de deur en sloot hem direct, zodat er geen nieuwsgierige mensen naar mijn gezicht konden kijken. ‘Nog steeds als de dood voor andere mensen dan ons?’ vroeg hij grinnikend: ‘Wees blij dat ik je nog binnenlaat!’ zei ik lachend. We gingen samen de woonkamer binnen en gingen naast elkaar op de bank vallen. ‘Wat gaan we doen?’ vroeg ik: ‘Geen idee, wat wil jij doen?’ was zijn weinig originele antwoord. Ik haalde het niet eens in mijn hoofd om te vertellen wat ik wou doen, grote kans dat hij schreeuwend wegrend. Ik wilde zijn lippen op de mijne voelen, ik wilde door zijn haren woelen, hem liefkozen. Veel kans dat dat zal gebeuren heb ik niet. Ik kroop wat dichter tegen hem aan en toen vroeg hij: ‘Ga je anders mee naar mijn huis? Dan kun je de kamer van de beroemde Bill Kaulitz bekijken!’ ‘Je hebt een groot ego! Maar ik wil best meekomen! Hoe ben je hier geraakt?’ ‘Ik heb de auto van Tom gepikt en ben naar hier gereden.’ ‘Dus je was al van plan om mij je kamer te showen! Stiekemerd! Maar ik vind het tof! Wacht even, ik ga iets halen.’ ik holde naar boven om mijn rugzak te halen. Mijn graffitipcture was nog altijd niet klaar, en ik wou hem verrassen. Zo gingen we naar zijn straat. ‘Wil je even wachten met je kamer showen? Ik moet nog iets afmaken. Voorzichtig ging ik naar de onafgewerkte picture en zorgde ervoor dat ik niet naar beneden keek. Ik wordt nogal misselijk van bloed, weet je. Ik haalde de rode spuitbus uit mijn rugzak en begon met de inkleuring van de ‘H’. Toen pakte ik de zwarte, en maakte de omtrek van ‘ROCKS’ verder af. Nadat dat gedaan was veegde ik het zweet van mijn voorhoofd en dacht na over welke kleuren ik zou gebruiken, uiteindelijk koos ik voor héél donkerpaars en gewoon paars. Na een halfuurtje werken was hij af. Ik deed een stap naar achter en bewonderde het resultaat. Bill kwam naast me staan en liet zijn ogen over de picture gaan. ‘Mooi!’ stamelde hij. ‘Je mag het best zeggen als je het lelijk vind hoor!’ ‘Nee, ik vind het echt supermooi! Ik ben sprakeloos!’ Ik gaf hem een vriendschappelijke stomp: ‘Gaan we nu jou ‘beroemde’ kamer zien?’ hij pakte mijn hand vast en deed de deur open. Ik stapte aarzelend over de drempel en keek om me heen. De vorige keer had ik niet veel tijd gehad om rond te kijken. Bill gaf me weinig tijd, hij sleurde me de trap op en opende trots zijn kamerdeur. Hij boog diep en zei: ‘Welkom in het heiligdom van dit huis!’ ‘Zie je wel dat je een groot ego hebt!’ antwoordde ik hem. Hij plofte neer op zijn bed en maakte een uitnodigend gebaar naast hem. Ik sprong naast hem op bed en hij trok me dichter tegen hem aan. ‘Waar zijn Tom en de rest?’ vroeg ik, terwijl ik met zijn haren speelde. ‘Die zijn ergens aan het carten.’ ‘Vind je dat soms saai?’ vroeg ik hem. ‘Nee, waarom?’ ‘Omdat je hier zit, samen met mij!’ ‘Ow, dat. Ikkeuh, ik dacht dat het anders nogal saai voor jou zou zijn.’ Ik porde hem in zijn zij en hij sprong recht. ‘Ooo, kun je daar niet tegen?’ zei ik plagend. ‘Jij wel?’ vroeg hij grijnzend. Voordat ik kon antwoordden sprong hij bovenop mij en kietelde me dood. ‘Nee, stop!! Ik geef me over!’ gilde ik terwijl ik tevergeefs kronkelde om los te raken. Hij stopte en keek me aan, ik keek terug, met blozende kaken. ‘Je bent dood!!’ riep hij, terwijl hij me de volle laag gaf. Teleurgesteld verweerde ik me heftig.--- Het is tien uur ’s nachts. Ik en Bill staan samen op het balkon aan zijn kamer. Onder de stralende sterrenhemel wezen we elkaar de grootste en mooiste sterren aan. Toen we daar een tijdje gearmd stonden pakte hij mijn beide handen vast en zei: ‘We hebben binnen vijf dagen een feestje. Om het begin van de tour te vieren. Je begrijpt wel wat ik bedoel. Zin om te komen? Je vriendinnen mogen ook mee’ ‘Natuurlijk! Heel graag zelfs!’ Ik omhelsde hem stevig en drukte na een aarzeling een kus op zijn wang. Toen keek ik op mijn horloge en zei: ‘Ik moet door, breng jij me naar huis?’ Ik keek hem smekend aan en hij zuchtte: ‘Als je altijd zo keek zou ik alles voor je doen!’ ‘Goed dat ik dat weet!’ zei ik. Ik trok hem aan zijn hand naar beneden en juist toen ik de deur wou opendoen hoorde ik Simone, Bill zijn moeder roepen. We gingen naar de keuken waar ze bezig was met het avondeten. ‘Mam, dit is Sterre. Het meisje dat een paar dagen geleden was overvallen.’ ik schaamde me dood. Ze draaide zich om en ik zag dat haar gezicht vol afgrijzen over het mijne gleed. ‘Maar kind toch, waarom heb je niet verteld wat er echt gebeurd was! En wat is er met je gezicht gebeurd?’ Ik staarde naar de grond terwijl de tranen achter mijn oogleden prikten. ‘Hij, hij is teruggekomen.’ ‘Ach kindje toch, dat je dit op deze leeftijd moet meemaken. Jullie zijn kinderen, jullie moeten genieten van het leven!’ Spontaan omhelsde ze me. Toen gaf ze haar zoon een kus op de wang en gebaarde dat we weg mochten gaan. ‘Waarom heb je dat nu verteld?’ vroeg ik een beetje pissig. ‘Ze is mijn moeder, ik vertel haar alles!’ verontschuldigde hij zich. ‘Het is ok. Heb je het niet per ongeluk ook aan één of andere journalist verteld?’ vroeg ik plagerig. ‘Dat is niet grappig! Vertrouw je me niet?’ ‘Natuurlijk wel, gewoon voor de zekerheid even vragen.’ Hij wou antwoorden, keek om zich heen en boog zich dan voorover en fluisterde in mijn oor: ‘Fotograven! In de auto voor ons.’ Ik verstopte mijn gezicht in mijn trui en deed mijn kap op. Zonder verdere ongelukken bereikten we het huisje. Daar binnengekomen duwde hij me op de bank en begon me weer te martelen. Ik gilde en spartelde zo hard ik kon. He hielp niet, hij was veel sterker dan ik had verwacht. De deur ging open en we hadden het zelfs niet door. ‘Wel heb je ooit!’ Fran haar verbaasde uitroep en de kreten van de andere meisjes lieten ons merken dat we niet alleen waren. Met rode koppen stonden we recht en fatsoeneerden onze kleren. ‘Euhm, dan ga ik maar!’ zei Bill. En weg was hij. ‘Uh, ik ben bij hem thuis geweest enneuh, we zijn uitgenodigd op het feestje van de tokio hotelers!’ ‘Nee! Echt?’ riep Eve uit. Ze begon dromerig voor zich uit te staren. Zij had al een paar maanden een stiekeme crush op Tom, en de laatste dagen is dat er alleen op verergerd. Fran zuchtte en sloeg haar ogen op ten hemel. ‘Niet veel zeggen! Ik heb jou wel met Gustav gezien!’ riep Jana luid. ‘En jij en Georg dan?’ beet Fran haar blozend toe. ‘Komop, niet ruzieën! Het feest is binnen vijf dagen!’ Iedereen was direct stil. ‘Heeft er iemand feestkleren bij?’ iedereen schudde zijn hoofd. ‘Maar één oplossing mogelijk!’ gilde Fran: ‘SHOPPEN!’ riepen we allemaal in koor.

fanfic.nl

ik ben gestopt met startspot schrijven!! Er is een veel handigere site, fanfic.nl!! Hierop staan al mijn ff's, dus kom zeker eens kijken!! http://www.fanfic.nl/users/XstarsX/

Door Emilie i.s.m t0ki0h0telfanfiction.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 20 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?